مانند  شب   به    روز   سیاهم     نشانده اند

گِرد    خبر    نمی رسد     از     کاروان     راز

شد   روز ها   که  بر  سر   راهم   نشانده اند

در   مرگِ    آرزو    نفسی    سرد    می زنم

چون   باد    در  شکنجه ی  آهم   نشانده اند

غافل    گذشت    قافله   شادی   از    سرم

آن   یوسفم  که  در   دل   چاهم  نشانده اند

هر   روز    شیونی ست   ز  غمخانه ام بلند

در   خون    صد    امیدِ   تباهم    نشانده اند

از    پستی    و   بلندی   طالع  چو   گردباد

گاهم    به   اوج  برده   و  گاهم  نشانده اند

از   بیم   خوی   نازک    تو    دم   نمی زنم

آیینه    در    برابر      آهم         نشانده اند

شرمم    زند   به   بزم  تو  راه  نظر   هنوز

صد  دزد   در    کمین   نگاهم   نشانده اند

در  ماتم   دو روزه ی  هستی  به باغ  دهر

تنها شقایق نیست ، مرا  هم   نشانده اند