گريه ي بيوقفه من  تو  اون روزاي کاغذي

   قول داده بوديم ما به هم که تن نديم به روزگار

              چه بي دوم بود قول ما جدا شديم آخر کار

                    تو حسرت نبودنت من  با  خيالتم خوشم

                         با  رفتن  از  اين  ديار  آرزوهام  ميکُشم

                            کوله بارم  پُر حسرت تو  دلم گداي  درده

                               فصل   آوارگي تنها   تو خيابوني که  سرده

                                      تا خيالت به سرم مي زنه گريه م ميگيره

                                               آروم آروم دل تنگم داره بي تو ميميره

گل مغرور  قشنگم  من فراموشت    نکردم

بي تو اينجارو نمي خوام ميرمُ بر نمي گردم