آنان       كه     زبان      دَرد       را        مي فهمند

سنگيني    آه       سرد       را            مي فهمند

آنجا     كه     صدا    در     انجماد     قفس     است

فرياد          نگاه         مَرد       را         مي فهمند

آنان       كه      چو     من      مُدام    در    باختنند

ناسازي     نقش     و      نَرد      را      مي فهمند

جمعي  كه    به    جز   خزانشان     فصلي  نيست

زيبايي       رنگ        زرد         را         مي فهمند

در       محضر      غم     ،    سپر        نينداختگان

با      دست       تُهي     ،  نبرد    را    مي فهمند

افسرده      دلان ِ       نشسته       در    فراق   يار

حال     من      غم        نورد      را       مي فهمند

حضور    غم     چنان    كرده     با    دلم    كه   دگر

به    هيچ    حال    ،    نشان    هوس    نمي فهمد

به    جان   رسيدم  و   اين   روزگار      زشت    آيين

شب     سياه    مرا   ،     يك   نفس     نمي فهمد

ولي   انگار  سكوت  تلخ مرا   هيچ كس    نمي بيند

و     صداي    خستگي ام    را   قفس    نمي فهمد

آري  به   شهر   مردم   بي درد  و   بي خيال   تنها

زبان ز شكوه فرو بند ، هيچ كس  تو  را   نمي فهمد