گاهگاهي كه دلم مي گيرد

پيش خود مي گويم

آن كه جانم را سوخت

ياد مي آرد از اين بنده هنوز

 
سخت جاني را ببين

كه نمردم از هجر

مرگ صد بار به از

 
بي تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مُرد

چون نمردم هستم

پيش چشمان تو شرمنده هنوز

گرچه از فرط غرور

 
بعد تو ليك پس از آنهمه سال

كس نديده به لبم خنده هنوز

گفته بودند كه از دل برود يار چو از ديده برفت

سالها هست كه از ديده من رفتي ليك

دلم از مهر تو آكنده هنوز

دفتر عمر مرا

دست ايام ورقها زده است

زير بار غم عشق

قامتم خم شد و پشتم بشكست

در خيالم اما

همچنان روز نخست

تويي آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق

دل من بردي و با دست تهي

منم آن عاشق بازنده هنوز