دور از نگاه دوست دلم شد سراي غم

من ماندم و سكوت و شب و ماجراي غم

خم گشت سرو قامتم ؛از هجر روي يار

تا كي كشم به دوش شكسته لواي غم

مُرغ نشاط از قفس دل پريد و رفت

دردي به جاي مانده به دل با دواي غم

در موج خيز حادثه ام ناخدا نبود

عمرم به انتظار گذشت اي خداي غم

غير از گناه عشق چه كردم؛ كه گشته ام

اينگونه در جواني خود مبتلاي غم

جز غم نبود يار تو در زندگي ؛ تنها

نازم به پايمردي و لطف و صفاي غم