من   پُر   از     اندیشه های       پَرپَرم

خیمه ام    را   در   خزان    می گسترم

رفته   است   از   این   حوالی    آفتاب

ابر      دارد         آسمان         باورم

در   نهان  از  درد  می پیچم    به   خود

آتشی     در     زیر    یک     خاکسترم

آه   شبهایی   که   می خوابم  به   بغض

 پُر   شود   از   بوی    باران    بسترم

اشک  خون  در  دامنم   گُل   کرده  باز

لاله    در   چشمان    خود   می پَرورم

اشتیاق     پَر    کشیدن    رفته    است

از    خیال    زخمی     بال   و    پَرم