کسی با دلم مهربانی نکرد

و با درد من زندگانی نکرد

دلم را سپردم به خنجر ولی

کسی از دلم قدردانی نکرد

وگلدان خالی دست مرا

پُر از غنچه ی شمعدانی نکرد

به یک جرعه آب و به فنجان چای

کسی از دلم میهمانی نکرد

دریغا که یک تکه ابر سیاه

نگاه مرا همزبانی نکرد

کسی زیر سقف دل ابری ام

برای شبی زندگانی نکرد

دل من گرفته؛چرا سرنوشت؟

حیاط مرا گل فشانی نکرد