انتظار، حسرتِ نگاه پنجره را گرفته 

بغضي ، گلوي زخمي مرا گرفته

كِي اين سفر به آخر خود ميرسد،

ببين دستم چگونه، دست دعا را گرفته

حالا غروبها همه باراني اند

و بس باران ،عجيب ، حال ِهوا را گرفته

برگرد و با وسعت خودت آسمان بساز،

غربت آسمان ،همه جا را گرفته

بشكن طلسم غربت مرا، دعا بخوان ،

انگار ، دستی دامان خدا را گرفته

سر در گمم بين غزلهاي نيمه جان

حال و هواي قافيه ی مرا مِه گرفته

ببین چگونه می گذرند لحظه هایم بی تو،

ثانیه تمامی این جان ِ نیمه جان را گرفته

چقدر غریب است یاد تو در حال وهوای من

ببین که غربت چگونه جای تو را در ذهن من گرفته

آرزو هایم در پس خاطره های غبار گرفته می روند، محو می شوند

بیبن چگونه تمام زندگیم را ای کاش ها گرفته