ترانه اي رو كه برات گفته بودم   فروختمش

با پول اون نخ خريدم زخم دلم رو دوختمش

                   همسفر  شعر  و  جنون  عاشق ترين  عالمم

                   تو عشقتو از من بگير من واسه تو خيلي كمم

بين   من  و  تو  فاصله س  يك  دَر  سرد   آهني

من كه كليدي ندارم تو واسه چي در مي زني؟؟

                     اين  دَر سرد لعنتي شايد نخواد كه وا بشه

                     قلبتو  بردار و برو قطار داره سوت مي كشه

خورشیدِ  پشتِ  پنجره‌ی  پلک‌های   من
          من خسته‌ام! طلوع کن امشب برای من

می‌ریزم  آن‌ چه  هست برایم  به پای تو
          حالا  بریز  هستی  خود  را به  پای من

        وقتی تو دل‌خوشی، همه‌ی شهر دل‌   خوشند
            خوش باش هم به جای خودت هم به جای من

                 تو  انعکاسِ  من  شده‌ای ... کوه‌ها   هنوز
                            تکرار   می‌کنند    تو   را  در  صدای   من

 آهسته‌تر! که عشق تو جُرم است، هیچ‌کس
      در    شهر  نیست   باخبر    از  ماجرای  من

شاید  که  ای  غریبه  تو  همزاد  با   منی
     من...تو...چه‌قدر مثل تو هستم! خدای من

خداحافظ...

آخرین کلامی که از تو شنیدم

و باز قصه‌ی تلخ جاده و آن راه بلند...

که تو را از خلوت من می ربود

آسمان می گریست

شیشه ها می گریستند

و من مبهوت رفتنت

در پس شیشه های مه آلود

بغض دردناکم را بلعیدم

دیوانه وار خندیدم

و تو را بدرقه کردم...