دو   دل   شکسته ی در  انزوا  به هم برسند

ضریح    و   نذر   رها  کن  ، بعید   می دانم

    دو   دست   دور   به  زور  دعا به هم برسند

کدام   دست   رسیده  به  دست دلخواهش

    که  دست های  پر از  زخم ما به هم برسند

شکوه  عشق  به  زیر   سؤال  خواهد رفت

    وگر نه  می شود آسان  دوتا  به هم برسند

فلک  نجیب  نشسته است وموذیانه به فکر

    که پیش چشم من آن دو چرا به هم برسند

نشانی    ده     بالا    به    یادمان    باشد

    مگر  دو  دور  در  آن  دورها  به  هم برسند

ای  پُر  از  عاطفه  در  قحط  محبت  با من

 کاش می شد بگشایی سر صحبت با من

هیچ کس نیست که تقسیم شود در اینجا

درد  تنهایی  و  بی برگی  و غربت  با من

از   خروشانی    امواج   نگاهت  دیریست

باد  نگشوده  لبش  را  به  حکایت  با  من

خواستم  پر  بزنم  با  تو  به  معراج  خیال

آسمان  دور  شد از روی  حسادت  با من

بعد  از  این شور  غزلهای شکوفا  با   تو

بعد از  این مرثیه و غربت و حسرت با من

گرچه کوچیدی از این باغ ولی خواهد ماند

داغ  چشمان  تو  تا   روز  قیامت  با   من

که   تو    رفتی   و  دلم  ثانیه ای  بند  نشد

           لب     تو   میوه ی    ممنوع    ،   ولی  لبهایم

           هر چه از  طعم  لب سرخ  تو  دل  کند  ، نشد

با  چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس ، هیچ کسی هم به تو مانند نشد

           هر  کسی  در  دل  من  جای  خودش  را دارد

          جانشین   تو    در   این   سینه   خداوند  نشد

خواستند   از   تو  بگویند  شبی  شاعر ها

عاقبت  با  قلم  شرم  نوشتند:    "نشـــد"