مانند  شب   به    روز   سیاهم     نشانده اند

گِرد    خبر    نمی رسد     از     کاروان     راز

شد   روز ها   که  بر  سر   راهم   نشانده اند

در   مرگِ    آرزو    نفسی    سرد    می زنم

چون   باد    در  شکنجه ی  آهم   نشانده اند

غافل    گذشت    قافله   شادی   از    سرم

آن   یوسفم  که  در   دل   چاهم  نشانده اند

هر   روز    شیونی ست   ز  غمخانه ام بلند

در   خون    صد    امیدِ   تباهم    نشانده اند

از    پستی    و   بلندی   طالع  چو   گردباد

گاهم    به   اوج  برده   و  گاهم  نشانده اند

از   بیم   خوی   نازک    تو    دم   نمی زنم

آیینه    در    برابر      آهم         نشانده اند

شرمم    زند   به   بزم  تو  راه  نظر   هنوز

صد  دزد   در    کمین   نگاهم   نشانده اند

در  ماتم   دو روزه ی  هستی  به باغ  دهر

تنها شقایق نیست ، مرا  هم   نشانده اند

در   من  هزار چشم  نهان   گریه می کنند

     نفرین   به   شعر هایم  اگر  چشمهای  تو

     اینگونه    از   شنیدنشان    گریه  می کنند

          شاید      که     آگهند    ز     پایان   ماجرا

          شاید    برای    هر   دومان  گریه می کنند

               بانوی    من    ،    چگونه  تسلایتان   دهم

               چون   چشم های   باورتان  گریه می کنند

                     وقتی تو گریه می کنی ، ای عشق در دلم

                      انگار  که   ابرهای   جهان  گریه  می کنند

                             انگار      عاشقانه ترین      خاطرات    من

                             همراه  با   تو ،  مویه کنان  گریه  می کنند

                                    حس می کنم که گریه فقط گریه تو نیست

                                    همراه  تو  زمین  و  زمان  گریه   می کنند

لحظه ها ، ثانيه ها ، بي تو سرکردن ها

کاش ميدانستي

کاش ميدانستم که اگر باز بگويم با تو

از تو چه پاسخ دارم

کاش ميدانستي که به اندازه اين فاصله ها

من از اين فاصله ها بيزارم

کاش ميدانستم که چه در سر داري

کاش میدانستم

چه بگويم با تو ؟چه بگویم از تو؟به که گویم جز تو؟

تو که هر قصه من میدانی! تو که از احوال پریشان من باخبری

نشنیدی که گفت ؟ که چه کردشمع با پروانه

نه............... از ان هم بد تر

مست خوابند همه همه لب تر کرده ز پيمانه شب

اين همه مست کجا هوش شنيدن دارد

من در اين خلوت تاريک در اين بند اطاق

اين همه ديوار کجا گوش شنيدن دارد

باکه گویم از تو؟کاش میدانستی