دست   زمين   و   آسمون   ،   انگار  تو  دستاي   همن

با  همديگه   يكي   شدن   ،    تا   دل  من  رو  بشكنن

زخم   زبون    روزگار    باز    دلمو    به    خون    كشيد

جُغد   سياه    غُصه ها  ،   به    روي    بوم  من   پريد

دست   پليد    بي كسي   ،   گردن   شاديمو   فشرد

اميد   نيمه   جون     من   ،  با   رفتنت    يكدفه   مُرد

ابر   به   اميد    ديدنت   ،   اومد   به   روي     آسمون

وقتي  كه ديد رفتي  اونم ،  از  اونجا  رفت  گريه  كنون

يه  روز   صداي   گريه هات  ، شادي  رو تو دلا  نشوند

با   رفتنت   شاديا   رفت   ،   ولي  صداي  گريه   موند

رفتن    تو    يكدفعه    بود   ،    نبودنت     هميشگي

همه  ميگن   رفتي  ديگه  ، كاش  تو  از  اومدن  بگي

كاشكي مي شد كه كاش  ديگه ، اول  صحبتام   نبود

كاشكي مي شد آبي كه رفت ، دوباره برگرده به  رود

دور از نگاه دوست دلم شد سراي غم

من ماندم و سكوت و شب و ماجراي غم

خم گشت سرو قامتم ؛از هجر روي يار

تا كي كشم به دوش شكسته لواي غم

مُرغ نشاط از قفس دل پريد و رفت

دردي به جاي مانده به دل با دواي غم

در موج خيز حادثه ام ناخدا نبود

عمرم به انتظار گذشت اي خداي غم

غير از گناه عشق چه كردم؛ كه گشته ام

اينگونه در جواني خود مبتلاي غم

جز غم نبود يار تو در زندگي ؛ تنها

نازم به پايمردي و لطف و صفاي غم