تنهايي    تلخ   مرا    هيچ كس    نمي فهمد

صداي   خستگي ام   را    قفس   نمي فهمد

حضور  درد  چنان  كرده  با  دلم  كه   دگر

به   هيچ   حال  ،  نشان   هوس   نمي فهمد

به  جان  رسيدم  و اين  روزگار زشت  آيين

شب    سياه   مرا   ،  يك   نفس   نمي فهمد

به   شهر  مردم  بي درد  و  بي خيال ،( تنها)

زبان  ز  شكوه  فروبند ، هيچ  كس ..........

               نمي فهمد

باز    امشب   در   دلم    فریادهاست

خاطر ، عطرآگین  ز  یادِ   یاسهاست

امشب     از   شیرینی    رؤیای    او

دل      تماشاخانه ی      فرهادهاست

        دلبری    با   ناز    می خواند     مرا  

        تا     جنون آباد     می راند       مرا

        لحظه ای  از  دور می خندد  به   من

        آتشی    بر    جای   می ماند  ،  مرا 

               چشم   جادویی    نگاهم     می کند

               دست   گرمی   می نوازد   شانه ام

               می بَرم  دستی  که  بر  دستش  نَهم

               می گریزد  ،   می کند     دیوانه ام

                      سایه ای    از   دور   می آید   به  پیش

                      لرزه    بر   تَن    اُفتد    از   لرزیدنش

                      گُل به دستی، چون گُل از  ره  می رسد

                      می تپد    در    سینه    دل   از  دیدنش

                                در   نگاهش    گُفتنی ها   خُفته  است

                                بَر      لبش     هزاران      آرزوست

                                گر  چه  خاموش  از  کنارم  می رود

                                با  نگاهی  با   من  او  در گفتگوست

                                        پُشت  سر  ، آری  صدای   پای   اوست

                                        نرم نرمَک    رو  به   سویش   می کنم

                                        بار     دیگر    می گریزد     از    بَرَم

                                        بار      دیگر      آرزویش      می کنم

بیقرارم     من    قرارم      را   کجا   پیدا   کنم

شب   نصیبم   روزگارم   را     کجا   پیدا   کنم

                من   که  در  این  شهر  حتی  خود  را  گم  کرده ام

                شمع    بَزم      شام    تارم   را    کجا     پیدا  کنم

                                   زیر   سقف   آسمانی  خالی   از  خورشید  و ماه

                                   مانده ام     لیل   و    نهارم    را   کجا  پیدا   کنم

                                               فصل   یخبندان  ندارد   قصد   کوچ   از  خاطرم

                                               مُنجمد    گشتم    بهارم    را    کجا    پیدا     کنم

                                   کاروان   درد    نقد   هستیم    با   خویش    بُرد

                                   رفته   بر   بادم    غبارم   را   کجا   پیدا    کنم

               بی پناهی    پای    در    بند     حصار     حسرتم

               دوستان    راه    فرارم    را    کجا     پیدا     کنم

آنکه   با   بشکستن   جام    دلم    جاری   نمود

گریه ی    بی اختیارم     را    کجا   پیدا    کنم

من   پُر   از     اندیشه های       پَرپَرم

خیمه ام    را   در   خزان    می گسترم

رفته   است   از   این   حوالی    آفتاب

ابر      دارد         آسمان         باورم

در   نهان  از  درد  می پیچم    به   خود

آتشی     در     زیر    یک     خاکسترم

آه   شبهایی   که   می خوابم  به   بغض

 پُر   شود   از   بوی    باران    بسترم

اشک  خون  در  دامنم   گُل   کرده  باز

لاله    در   چشمان    خود   می پَرورم

اشتیاق     پَر    کشیدن    رفته    است

از    خیال    زخمی     بال   و    پَرم