من از این خانه ی  ابری  به  خدا سیر شدم

جای خالی  تو  را  دیدم و  دلگیر  شدم

شبنم  از  خنده ی  خورشید  به  تنگ  آمد و سوخت

من  ز هُرم  غم  سنگین  تو  تبخیر  شدم

روزگاری  دل  من  با  تو  جوان  بود و جوان

تا  تو  رفتی  به  خدا  پیر شدم  پیر  شدم

با تو دیروز  سفر  تا  به  افق  داشت  دلم

بی تو  امروز  ندانسته  زمینگیر  شدم

شوق  آواز  سفر  بی تو   دگر  نیست  مرا

پَر  من  ریخته و پای به  زنجیر  شدم

بی تماشای  تو  ای  آبی  دریای  وجود

من  ز  دیدار همه  آینه ها   سیر  شدم

پرواز را  برای  پرنده

آسمان را  برای  تو می خواستم

و تو را

 برای  خویش

و

دیشب باز

دلم  هوای  تو  کرد

پس  کبریت  اشکی  بر افروختم

نگاهت  در  قاب 

لبخندی  روشن  کرد

آهی  سوزناک  وزیدن  گرفت

کبریتم  خاموش

من  گریستم

و تو

نگریستی....................!!!!!!!!!!!!!!

کسی با دلم مهربانی نکرد

و با درد من زندگانی نکرد

دلم را سپردم به خنجر ولی

کسی از دلم قدردانی نکرد

وگلدان خالی دست مرا

پُر از غنچه ی شمعدانی نکرد

به یک جرعه آب و به فنجان چای

کسی از دلم میهمانی نکرد

دریغا که یک تکه ابر سیاه

نگاه مرا همزبانی نکرد

کسی زیر سقف دل ابری ام

برای شبی زندگانی نکرد

دل من گرفته؛چرا سرنوشت؟

حیاط مرا گل فشانی نکرد

قسمت این بود که نمونی

که بری دنبال فالت

که تو مال من نباشی

که بمیرم از خیالت

قسمت این بود که بگیری

از من تنهای تنها

همه دارو ندارو

با گریز ناز لالت

اما خُب ...........

گلایه ای نیست

نازنین همه حلالت...............

مادر مرو که سخت هراسان کنی مرا

تر سان ز آمد آمد طو فان کنی مرا

من آمدم که شاد شوم در کنار تو