در  دل  خسته ام  چه  مي گذرد؟

اين  چه  شوري  است  باز  در  سر  من؟

باز  از  جان  من  چه  مي خواهند

برگ هاي  سپيد  دفتر  من؟

من  به  ويرانه هاي  دل چون  بوم

روزگاري ست   هاي و هوي  دارم

ناله اي  دردناك  و  روح گداز

بر  سر  گور  آرزو  دارم

اين  خطوط  سياه  سر  درگم

دل من  روح من  روان من  است

آنچه  از  ياد  او  رقم   زده ام

شيره ي  جان  ناتوان  من  است

سوز  آهم   اثر  نمي بخشد

دفتري  را  چرا  سياه  كنم؟

شمع  بالين  خود  باشم

كاهش  جان  خود  نگاه  كنم

بس  كنم  اين  سياه  كاري  بس!

گر چه  دل  ناله  مي كند ((بس نيست!))

برگ هاي  سياه  دفتر  من

از  شما  رو سياه تر  كس  نيست!!!

تنهاتر از هميشه                                           

جام مي ام تهي است                                                     

جام غمم               

 پر است                                    

و ز جام دل مپرس                                           

كاين جام را                      

به سنگ صبوري شكسته ام                     

خدایا   وحشت تنهاییم      کشت       کسی با قصه ی من آشنا نیست

درین   عالم   ندارم       همزبانی       به صد اندوه می نالم _روا نیست

شبم طی شد کسی بر در نکوبید      به بالینم چراغی کس نیفروخت

نیامد  ماهتابم     بر    لب       بام      دلم از این همه بیگانگی سوخت

به روی    من   نمی خندد  امیدم      شراب زندگی در ساغرم نیست

نه شعرم میدهد تسکین به حالم      به غیر از اشک غم در دفترم نیست

بیا   ای  مرگ  جانم  بر  لب  آمد       بیا در کلبه ام شوری بر انگیز

بیا      شمعی   به  بالینم  بیفروز      بیا شمعی به تابوتم بیاویز!

دلم  در  سینه کوبد سر به  دیوار     که این مرگ است و بر دیوار میزند مشت

بیا       ای       همزبان    جاودانی    که امشب وحشت تنهاییم کشت!!!!!!!!

بهار  بی تو  مرا  چون  خزانی  از درد است

فضای  کوچه ی  دلتنگ  خاطرم  سرد  است

همیشه   بی تو   دلم    های های   غم    دارد

و  برگ برگ  درختان    باورم    زرد  است

دل غریب  من  آن  ساقه ی  شکسته ی عشق

پس از تو با غربت چه  خوب  خو  کرده ست

کجاست  دست  تو  تا  رام  سازد این  دل  را

دلی  که  بعد   تو  بی آشیان  و  ولگرد  است

تمام      زندگی     من      فدای      چشمانت

کاش می دانستی روزگار با من چه  نامرد  است

بنویسید  که  تنها  می گفت:

به  غم  عشق  قسم

برگ  سبزی  اگر  امروز  به  من  هدیه  کنید

حرمتش  بیشتر  است

زان  همه  گل  که  پس  از  مرگ

               سر سنگ  مزارم  پاشید

نوشدارو  چه  ثمر! گاه  که ((سهرابی)) نیست

                           فرصت  از دست  چرا  باید  داد؟

مگذارید  که  تنهایی ام  آزار دهد

خانه ام  را  به  سرانگشت   وفا

                     در بزنید.

تشنه ی  دیدارم 

         ز  سر  مهر  به  من  سر  بزنید.

بنویسید که  تنها  می گفت:

مهربانی  زیباست  زندگی  شیرین  است.

تا مجالی  پی صحبت  باقیست

((بنشینید  و به  درد  دل  من  گوش  کنید))

و  شما  را به خدا

قصه ی  گل  به  سر  خاک   من  آوردن  را

لحظه ای  چند  فراموش  کنید

یادتان  هست؟

((بهار))

خسته  از  گردش ایام  خراب

دور  از صحبت  یاران قدیم

با  دلی  خون  شده 

در  گوشه ی  زندان

می گفت:

((من  نگویم  که  مرا  از  قفس  آزاد  کنید

             قفسم  برده  به  باغی  و دلم  شاد  کنید))

راستی  داس  اجل  گلچین  است

        غافل  از  یاد  رفیقان  نشوید

              ((دل  بی دوست  دلی  غمگین  است))

بنویسید  که  ای  آدمها!

که  چنین  سرخوش  و  شاد

 تکیه  بر  ساحل  هستی  زده اید:

جان  سپرده  است  یکی  در  دل  آب

منشینید  چنین  ساکت  و سرد

       نگهی  جانب  دریا  بکنید.

نگذارید  که 

                نیمای  دگر

شعله  بر  خرمن  جان  افتاده

باز  فریاد  کشد:

((غم  این  خفته ی  چند 

خواب  در  چشم  ترم  می شکند))

رشته ی   عمر  به  مویی  بند  است

هیچ کس   را خبر  از  فردا 

                  نیست

فصل  گل  می گذرد

   دست  گلچین  اجل پیدا 

             نیست.

مهربانی   زیباست.

        غافل  از  یاد  رفیقان  نشوید

              ((دل  بی دوست  دلی  غمگین  است)).