يه روزي وقتي كه كوه قهوه اي چشماشو به روي دنيا وا ميكرد

وقتي كه شب سياه،صبح خاكستري را صدا ميكرد

وقتي كه روز خودشو تو رگ شب رها ميكرد

يه مسافر غريب دل به دريا زد و از جاده گذشت

شــــــهـــر تـــنـــهـــايــــي را زيــر پـــا گــــذاشــــت

همه پنجره هاي بسته را به روي روشني روز وا گذاشت

رفت و رفت تا كه رسيد به شهر عشق اما ديد كه آدما سنگي شدن

همـــه رنگــيــن كــمـــو نـا اســـير بــيــرنـــگـــي شــــدن

دل سـپــرد و تـــن ســپــرد و جـــون سـپــرد

اما هـــيچــكي به ســـراغـش نيومد

هــرچي خوبي كرد جـــوابـــش بــــــدي بود

هــيــچ دلـــي بـــا خـوبـي آشنا نبود

ديگه اون مسافر شهر بدي، دل نداشت تا كه به دريا بزنه

خسته بود حسي نداشت تا كه پلي روي شهر آرزو ها بزنه

يه روزي وقتي كه كوه قهوه اي چشماشو به روي دنيا وا ميكرد

وقتي كه صبح سفيد خودشو تو رگ شب رها ميكرد

اون مـــــسـافــــر زد و از جــاده گـــذشت،

چشماشو به روي عــشــق بستــو گـــريخت

رو به ســوي شهـــر تـنــــــهايي گذاشت

آدماي سنگــي را با بديهاشــون جا گذاشت

واسه رسيدن به آدما، ديــگه دست و پا نكرد

رفت و پشت سرشو نگاه نــــكـــــــــــــــرد