يه شب تو آسمون يه ستاره چمک زنون خنديد و گفت کنارتم تا آخرش تا پاي جون ستاره قشنگي بود آروم و ناز و مهربون ستاره شد عشق منو منم شدم عاشق اون اما زياد طول نکشيد عشق منو ستاره جون ابر اومد ستاره رو

دزديد و برد نامهربون حالا شبا به ياد اون زل ميزنم به آسمون دلم مي خواد داد بزنم اين بود قول و قرارمون تو رفتي و از خودتم نزاشتي حتي يک نشون.......................................................................................

ديشب كنار پنجره چشمانم نشستم

باران باريد........

شيشه را خيس كرد

من نتوانستم آن طرف شيشه را ببينم

و تو از آن سوي پنجره گذشتي

 لحظه ها   نا مهرباني  مي كنند

                                            دردها با هم تباني  مي كنند

روي بام   خانه ي   تقدير    ما

                                            جغدها  آواز خواني  مي كنند

اشك ها  همسايه ي  روح  من اند

                                            با نگاهم  زندگاني    مي كنند

كشتي    طوفاني      روح     مرا

                                             دست غم ها   بادباني  مي كنند

لحظه هايم  -آه- در شهر    غروب

                                             با   سكوتم     دلگراني  مي كنند

ساكنان           كوچه ي   آشفتگي

                                               با     دلم   نامهرباني   مي كنند

ای خدا غصه نخور از تو فراری نشدم

بعد از آن حادثه در کفر تو جاری نشدم

با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد

شاکی از آنکه مرا دوست نداری نشدم

ابر را چوب همین سادگی اش ویران کرد

منکه ویرانتر از آن ابر بهاری نشدم

ای خدا غصه نخور باز همین می مانم

من زمین خورده این ضربه کاری نشدم

هرکسی خواست تو رااز من جدا سازد دید

هر چه کردی تو به من از تو فراری نشدم

نوازشم کن...!!! نترس....؟؟؟

تنهایی واگیر نداره
آنقدر مرده ام كه هيچ چيز نمي تواند مردنم را ثابت كند

وآنقدر از اين دنيا سيرم كه روز مرگم راجشن ميگيرم

و اگر اين دنيا را دوست داشتم روز تولدم نمي گريستم