وقتي كه رفتم تازه تو ميفهمي عاشقي چيه

ميشناسي عشقو بعد من ؛ ميفهمي عاشقت كيه

عاقبت از غصه تو نقش تو قصه ها ميشم

ميرم و پيدام نميشه -تنها مثل خدا ميشم

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهاییم

و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

در زمانی که وفا قصه برف به تابستان است و صداقت گل نایابی است و در آئینه چشمان شقایق ها نیز، عابر ظالم و بی عاطفه ی غم جاریست، به چه کس باید گفت: با تو خوشبخت ترین انسانم

دير گاهي است در اين تنهايي
رنگ خاموشي در طرح لب است

بانگي از دور مرا مي خواند ،
ليك پاهايم در قير شب است

رخنه اي نيست در اين تاريكي

در و ديوار بهم پيوسته

سايه اي لغزد اگر روي زمين
نقش وهمي است ز بندي رسته

نفس آدمها
سربسر افسرده ست

روزگاري است در اين گوشۀ پژمرده هوا
هر نشاطي مرده ست