غريب تر از آنم كه ترحم نگاهي

دلشكسته ما را مرحمي باشد

دل سوخته تر از آنم كه آه سينه اي

شوكران دلم باشد

و تنهاتر از آنم كه نيمه اي از اين تنهايي

سهم تو باشد

اين است طالع احساسي پاك

رونوشتي از تقدير

نقش بسته بر افلاك

فال مي بيند عجوزه احساس :

زندگي زيباست

سياه رنگ تنهايي ست

از دور كسي مي آيد

غريبه نيست ، باز تنهايي ست

و باز مي گويد : زندگي زيباست

گريز ميزنم به خواجه شيراز

مات مي شوم بر اين همه احساس

« هماي اوج سعادت بدام ما افتد

اگر تو را گذري بر مقام ما افتد »

به آسمان سوگند

دريغ كردند به درياي محبتم

قطره اي از جاري عشق را

ماسه اي از ساحل احساس را

ستاره اي از شب دريا را

كوير بود درياي محبتم ، كوير

از آن هم دريغ كردند نسيم را

و چه حاصل است

درياي بي آغاز را ؟

غريب و دلسوخته و تنهايم

اسير غصه شبهايم

طلوع را رنگ رويا زده ام

اميد را به چله احساس نشسته ام