نمی دونم که قلم دیگه با من را نمی یاد                                                            

یا دلم تنها شده چشمام همش بارون می یاد         

دل تنها مثل شبنم هی می باره                                                                        

هی می خونه که شاید بیاد دو باره                      

یه ستاره تا همه فصل های سرد بشن بهاره                                                       

یه فرشته که همیشه توی آسمون می مونه           

ولی امشب بی قراره داره از بارون میخونه   

 بعد از تو، من می مانم و غمهای بی پایان               بعد از تو، آهنگ غزلهایم غم انگیزند

جز تو کس در نظر خلق مرا خوار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

هیچ سنگین دل بیدادگر اینکار نکرد

این ستمها دگری با من بیمار نکرد

هیچ کس این همه آزار من زار نکرد

گرچه آزردن من هست غرض مُردن من

مُردم، آزار مکش از پی آزردن من