مانند  شب   به    روز   سیاهم     نشانده اند

گِرد    خبر    نمی رسد     از     کاروان     راز

شد   روز ها   که  بر  سر   راهم   نشانده اند

در   مرگِ    آرزو    نفسی    سرد    می زنم

چون   باد    در  شکنجه ی  آهم   نشانده اند

غافل    گذشت    قافله   شادی   از    سرم

آن   یوسفم  که  در   دل   چاهم  نشانده اند

هر   روز    شیونی ست   ز  غمخانه ام بلند

در   خون    صد    امیدِ   تباهم    نشانده اند

از    پستی    و   بلندی   طالع  چو   گردباد

گاهم    به   اوج  برده   و  گاهم  نشانده اند

از   بیم   خوی   نازک    تو    دم   نمی زنم

آیینه    در    برابر      آهم         نشانده اند

شرمم    زند   به   بزم  تو  راه  نظر   هنوز

صد  دزد   در    کمین   نگاهم   نشانده اند

در  ماتم   دو روزه ی  هستی  به باغ  دهر

تنها شقایق نیست ، مرا  هم   نشانده اند

در   من  هزار چشم  نهان   گریه می کنند

     نفرین   به   شعر هایم  اگر  چشمهای  تو

     اینگونه    از   شنیدنشان    گریه  می کنند

          شاید      که     آگهند    ز     پایان   ماجرا

          شاید    برای    هر   دومان  گریه می کنند

               بانوی    من    ،    چگونه  تسلایتان   دهم

               چون   چشم های   باورتان  گریه می کنند

                     وقتی تو گریه می کنی ، ای عشق در دلم

                      انگار  که   ابرهای   جهان  گریه  می کنند

                             انگار      عاشقانه ترین      خاطرات    من

                             همراه  با   تو ،  مویه کنان  گریه  می کنند

                                    حس می کنم که گریه فقط گریه تو نیست

                                    همراه  تو  زمین  و  زمان  گریه   می کنند

لحظه ها ، ثانيه ها ، بي تو سرکردن ها

کاش ميدانستي

کاش ميدانستم که اگر باز بگويم با تو

از تو چه پاسخ دارم

کاش ميدانستي که به اندازه اين فاصله ها

من از اين فاصله ها بيزارم

کاش ميدانستم که چه در سر داري

کاش میدانستم

چه بگويم با تو ؟چه بگویم از تو؟به که گویم جز تو؟

تو که هر قصه من میدانی! تو که از احوال پریشان من باخبری

نشنیدی که گفت ؟ که چه کردشمع با پروانه

نه............... از ان هم بد تر

مست خوابند همه همه لب تر کرده ز پيمانه شب

اين همه مست کجا هوش شنيدن دارد

من در اين خلوت تاريک در اين بند اطاق

اين همه ديوار کجا گوش شنيدن دارد

باکه گویم از تو؟کاش میدانستی

  گريه ي بيوقفه من  تو  اون روزاي کاغذي

   قول داده بوديم ما به هم که تن نديم به روزگار

              چه بي دوم بود قول ما جدا شديم آخر کار

                    تو حسرت نبودنت من  با  خيالتم خوشم

                         با  رفتن  از  اين  ديار  آرزوهام  ميکُشم

                            کوله بارم  پُر حسرت تو  دلم گداي  درده

                               فصل   آوارگي تنها   تو خيابوني که  سرده

                                      تا خيالت به سرم مي زنه گريه م ميگيره

                                               آروم آروم دل تنگم داره بي تو ميميره

گل مغرور  قشنگم  من فراموشت    نکردم

بي تو اينجارو نمي خوام ميرمُ بر نمي گردم

آنان       كه     زبان      دَرد       را        مي فهمند

سنگيني    آه       سرد       را            مي فهمند

آنجا     كه     صدا    در     انجماد     قفس     است

فرياد          نگاه         مَرد       را         مي فهمند

آنان       كه      چو     من      مُدام    در    باختنند

ناسازي     نقش     و      نَرد      را      مي فهمند

جمعي  كه    به    جز   خزانشان     فصلي  نيست

زيبايي       رنگ        زرد         را         مي فهمند

در       محضر      غم     ،    سپر        نينداختگان

با      دست       تُهي     ،  نبرد    را    مي فهمند

افسرده      دلان ِ       نشسته       در    فراق   يار

حال     من      غم        نورد      را       مي فهمند

حضور    غم     چنان    كرده     با    دلم    كه   دگر

به    هيچ    حال    ،    نشان    هوس    نمي فهمد

به    جان   رسيدم  و   اين   روزگار      زشت    آيين

شب     سياه    مرا   ،     يك   نفس     نمي فهمد

ولي   انگار  سكوت  تلخ مرا   هيچ كس    نمي بيند

و     صداي    خستگي ام    را   قفس    نمي فهمد

آري  به   شهر   مردم   بي درد  و   بي خيال   تنها

زبان ز شكوه فرو بند ، هيچ كس  تو  را   نمي فهمد

رفتي   و    با   رفتنت    مرگم    ميسر   شده    است

پنجره   از    بارش    چشمان   من    تر    شده  است

رفتي    و    با     زورقي    از  خاطرات   سبز   خويش

آبروي     چشمهايم   ،   نذر   غم ها    شده    است

مثل    عُمر   من    گذشت   از   اين    حوالي   آفتاب

ارتفاع    روز     من     با    شب   برابر    شده  است

تا    از    آن     سوي     سفر   آيي   به   ديدار  دلم

بي تو    عُمر    آفتاب    صبر  من  سَر  شده   است

رفتي      و    رسيد   پاييز      تنهاييم     ز        راه

لاله ي   لبخند  من  از  گريه   ،   پَرپَر   شده  است

دارم  اينك  در  خودم حس مي كنم  اي  خوب   من

عُمر   من  از   لاله هاي   باغ  كمتر   شده    است

ميگن  كه  پُشت  اين  نفس ،  يه    باغ  سبز  خوشكله !

قصه   رُ   باور  مي كنم   ،  اگر  چه    خيلي     سخته !

دلم  خوشه  كه  توي  باغ ، نشستي   پاي  يه  درخت !

منتظر   مني      هنوز   ،   دُختر   ناز     تيره      بخت !

دلم    خوشه   كه   لااقل   ،   تنهاييمون   مال    همه !

خنده هامون  بغل بغل  ،  گريه هامون    خيلي    كمه !

خواب    هميشگي    من ،

شروع   بيداري   تو!

بيا !  دلم  خسته  شد  از ،

خواباي  تكراري  تو!

اما    اگه    چشماي    تو   ،   مُنتظر  من     نباشه ،

اگه   دوباره   سهم   من  ،  گريه ي  بي صدا  باشه ،

اون  باغ  سبزُ نمي خوام ، بي تو  برام  خيلي  كمه !

بدون   تو   حتا   بهشت    ،   برام    مثه    جهنمه !

اگه  تو  اونجا  نباشي  ،  باز  مي رسم  اول   سطر،

اول   سطر  اسم  تو   ،  دختر     ناز   تيره    بخت !

اشك   نذر   بي كسي هاي  منست

شب   پُر  از   دلواپسي هاي   منست

            شب  به  شلاق  نيازم  مي كشد       

              اشك  در    آيينه   نازم    مي كشد

               مي چكد  از چشم  من  هر شب  به  ناز

                اشك    من   اين    شعر   بي وزن    دراز

                               يك  نفر هر شب  صدايم  مي كند

                               بعد    در   غم ها   رهايم    مي كند

                               اين  كه  مي گريد  به  ره رود منست

                               دشت    ،    چشمان     مه آلود   منست

                                             مي كند  يك شب  ز جا  بنياد  من

                                             عاقبت  اين  اشك   طوفان   زاد  من

دل من هرزه نـبـود...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا

معـلـوم است ، به در خانه تو!

که تو هر روز از آن می گـذری.

گاهگاهي كه دلم مي گيرد

پيش خود مي گويم

آن كه جانم را سوخت

ياد مي آرد از اين بنده هنوز

 
سخت جاني را ببين

كه نمردم از هجر

مرگ صد بار به از

 
بي تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مُرد

چون نمردم هستم

پيش چشمان تو شرمنده هنوز

گرچه از فرط غرور

 
بعد تو ليك پس از آنهمه سال

كس نديده به لبم خنده هنوز

گفته بودند كه از دل برود يار چو از ديده برفت

سالها هست كه از ديده من رفتي ليك

دلم از مهر تو آكنده هنوز

دفتر عمر مرا

دست ايام ورقها زده است

زير بار غم عشق

قامتم خم شد و پشتم بشكست

در خيالم اما

همچنان روز نخست

تويي آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق

دل من بردي و با دست تهي

منم آن عاشق بازنده هنوز

حالا   نشستم    یه    گوشه   دارم    ستاره        می شمارم

اگر    بهت     گفته    بودم     حالا     تو    مال   من      بودی

من  تو    خیال     تو    بودم     تو       تو  خیال    من    بودی

کاش       که    میون   من  و  تو    تو     اون   روزا  حصار نبود

هیچی     میونمون     به        جز     دلای      بی قرار     نبود

انگار   که    تقدیر   نمی خواست    تو    در   کنار   من  باشی

منم     بهار     تو     باشم   تو      هم    بهار   من      باشی

یه     خلوت    ساکت     و    سرد    انگار  اسیرمون      شده

نمی شه    فکر    دیگه    کرد    ما   خیلی   دیرمون      شده

تو     رفتی      و     حالا     دیگه     اونور     دنیا        خونته

انگار    نه     انگار    که     کسی     اینور      آب       دیوونته

تقصیر     هر     دومون    بوده   ما عشقو نشناخته      بودیم

فقط    یه    قصر   کاغذی    تو    رویامون    ساخته      بودیم

باید    یکی     از   ما    دو   تا   غرورو  ميگذاشت    زیر     پا

آروم   به   اون   یکی   می گفت   یه  عاشق واقعی     باش

جدایی    دستای      ما     یه    اتفاق      ساده        نیست

سواره    هرگز    با    خبر        از    قصه ی     پیاده   نیست

توی     مسیر    عاشقی     باید      هوای      دلو     داشت

حرف     دلو     عین   قسم     رو     طاقی چشما    گذاشت

حالا     که     من    تنها    شدم     قدر  چشاتو     می دونم

ولی   نمی شه   کاری    کرد    همیشه      تنها    می مونم

کاش     توی    دنیا     هیچ    کس       قربونی  غرور    نشه

راه  دو  تا    پرنده    کاش    هیچ  روزی    از    هم  دور  نشه

تنهايي    تلخ   مرا    هيچ كس    نمي فهمد

صداي   خستگي ام   را    قفس   نمي فهمد

حضور  درد  چنان  كرده  با  دلم  كه   دگر

به   هيچ   حال  ،  نشان   هوس   نمي فهمد

به  جان  رسيدم  و اين  روزگار زشت  آيين

شب    سياه   مرا   ،  يك   نفس   نمي فهمد

به   شهر  مردم  بي درد  و  بي خيال ،( تنها)

زبان  ز  شكوه  فروبند ، هيچ  كس ..........

               نمي فهمد

باز    امشب   در   دلم    فریادهاست

خاطر ، عطرآگین  ز  یادِ   یاسهاست

امشب     از   شیرینی    رؤیای    او

دل      تماشاخانه ی      فرهادهاست

        دلبری    با   ناز    می خواند     مرا  

        تا     جنون آباد     می راند       مرا

        لحظه ای  از  دور می خندد  به   من

        آتشی    بر    جای   می ماند  ،  مرا 

               چشم   جادویی    نگاهم     می کند

               دست   گرمی   می نوازد   شانه ام

               می بَرم  دستی  که  بر  دستش  نَهم

               می گریزد  ،   می کند     دیوانه ام

                      سایه ای    از   دور   می آید   به  پیش

                      لرزه    بر   تَن    اُفتد    از   لرزیدنش

                      گُل به دستی، چون گُل از  ره  می رسد

                      می تپد    در    سینه    دل   از  دیدنش

                                در   نگاهش    گُفتنی ها   خُفته  است

                                بَر      لبش     هزاران      آرزوست

                                گر  چه  خاموش  از  کنارم  می رود

                                با  نگاهی  با   من  او  در گفتگوست

                                        پُشت  سر  ، آری  صدای   پای   اوست

                                        نرم نرمَک    رو  به   سویش   می کنم

                                        بار     دیگر    می گریزد     از    بَرَم

                                        بار      دیگر      آرزویش      می کنم

بیقرارم     من    قرارم      را   کجا   پیدا   کنم

شب   نصیبم   روزگارم   را     کجا   پیدا   کنم

                من   که  در  این  شهر  حتی  خود  را  گم  کرده ام

                شمع    بَزم      شام    تارم   را    کجا     پیدا  کنم

                                   زیر   سقف   آسمانی  خالی   از  خورشید  و ماه

                                   مانده ام     لیل   و    نهارم    را   کجا  پیدا   کنم

                                               فصل   یخبندان  ندارد   قصد   کوچ   از  خاطرم

                                               مُنجمد    گشتم    بهارم    را    کجا    پیدا     کنم

                                   کاروان   درد    نقد   هستیم    با   خویش    بُرد

                                   رفته   بر   بادم    غبارم   را   کجا   پیدا    کنم

               بی پناهی    پای    در    بند     حصار     حسرتم

               دوستان    راه    فرارم    را    کجا     پیدا     کنم

آنکه   با   بشکستن   جام    دلم    جاری   نمود

گریه ی    بی اختیارم     را    کجا   پیدا    کنم

من   پُر   از     اندیشه های       پَرپَرم

خیمه ام    را   در   خزان    می گسترم

رفته   است   از   این   حوالی    آفتاب

ابر      دارد         آسمان         باورم

در   نهان  از  درد  می پیچم    به   خود

آتشی     در     زیر    یک     خاکسترم

آه   شبهایی   که   می خوابم  به   بغض

 پُر   شود   از   بوی    باران    بسترم

اشک  خون  در  دامنم   گُل   کرده  باز

لاله    در   چشمان    خود   می پَرورم

اشتیاق     پَر    کشیدن    رفته    است

از    خیال    زخمی     بال   و    پَرم

من از این خانه ی  ابری  به  خدا سیر شدم

جای خالی  تو  را  دیدم و  دلگیر  شدم

شبنم  از  خنده ی  خورشید  به  تنگ  آمد و سوخت

من  ز هُرم  غم  سنگین  تو  تبخیر  شدم

روزگاری  دل  من  با  تو  جوان  بود و جوان

تا  تو  رفتی  به  خدا  پیر شدم  پیر  شدم

با تو دیروز  سفر  تا  به  افق  داشت  دلم

بی تو  امروز  ندانسته  زمینگیر  شدم

شوق  آواز  سفر  بی تو   دگر  نیست  مرا

پَر  من  ریخته و پای به  زنجیر  شدم

بی تماشای  تو  ای  آبی  دریای  وجود

من  ز  دیدار همه  آینه ها   سیر  شدم

پرواز را  برای  پرنده

آسمان را  برای  تو می خواستم

و تو را

 برای  خویش

و

دیشب باز

دلم  هوای  تو  کرد

پس  کبریت  اشکی  بر افروختم

نگاهت  در  قاب 

لبخندی  روشن  کرد

آهی  سوزناک  وزیدن  گرفت

کبریتم  خاموش

من  گریستم

و تو

نگریستی....................!!!!!!!!!!!!!!

کسی با دلم مهربانی نکرد

و با درد من زندگانی نکرد

دلم را سپردم به خنجر ولی

کسی از دلم قدردانی نکرد

وگلدان خالی دست مرا

پُر از غنچه ی شمعدانی نکرد

به یک جرعه آب و به فنجان چای

کسی از دلم میهمانی نکرد

دریغا که یک تکه ابر سیاه

نگاه مرا همزبانی نکرد

کسی زیر سقف دل ابری ام

برای شبی زندگانی نکرد

دل من گرفته؛چرا سرنوشت؟

حیاط مرا گل فشانی نکرد

قسمت این بود که نمونی

که بری دنبال فالت

که تو مال من نباشی

که بمیرم از خیالت

قسمت این بود که بگیری

از من تنهای تنها

همه دارو ندارو

با گریز ناز لالت

اما خُب ...........

گلایه ای نیست

نازنین همه حلالت...............

مادر مرو که سخت هراسان کنی مرا

تر سان ز آمد آمد طو فان کنی مرا

من آمدم که شاد شوم در کنار تو

انتظار، حسرتِ نگاه پنجره را گرفته 

بغضي ، گلوي زخمي مرا گرفته

كِي اين سفر به آخر خود ميرسد،

ببين دستم چگونه، دست دعا را گرفته

حالا غروبها همه باراني اند

و بس باران ،عجيب ، حال ِهوا را گرفته

برگرد و با وسعت خودت آسمان بساز،

غربت آسمان ،همه جا را گرفته

بشكن طلسم غربت مرا، دعا بخوان ،

انگار ، دستی دامان خدا را گرفته

سر در گمم بين غزلهاي نيمه جان

حال و هواي قافيه ی مرا مِه گرفته

ببین چگونه می گذرند لحظه هایم بی تو،

ثانیه تمامی این جان ِ نیمه جان را گرفته

چقدر غریب است یاد تو در حال وهوای من

ببین که غربت چگونه جای تو را در ذهن من گرفته

آرزو هایم در پس خاطره های غبار گرفته می روند، محو می شوند

بیبن چگونه تمام زندگیم را ای کاش ها گرفته

وقتی ترانه‌ی صدات آهنگ بارون می گيره

حالت ابری چشات تو ذهن من جون می گيره

حرکت خسته‌ی لبات وقتی خداحافظُ گفت:

لرزش آروم دلت وقتی جوابشو شنفت

هق هق زرد شونه‌هات پاييزُ تو گلوم نشوند

تاب موهات تو باد منُ به آخر دنيا کشوند

نيستی صدای رفتنت کابوس لحظه‌هام شده

تاريکی کنج اتاق مدتيه که جام شده

باور نمی کنی نکن ولی تمومه کار من

می شينه رو دستای تو همين روزا غبار من

زينب به گريه گفتا مادر به خانه برگرد

بي تو صفا ندارد اين آشيانه برگرد

مادر به جان بابا جانم به لب رسيده

ديگر بس است دوري مادر به خانه برگرد

اي مادري كه از در پهلوي تو شكستند

تا كي ز ديده گردد اشكم روانه برگرد

در آستانه ي در كشتند محسنت را

مادر به خون پاك آن ناز دانه برگرد

دانم ز ضرب سيلي روي تو گشته نيلي

زين غم كشد ز قلبم آتش زبانه برگرد

هر شب به شور و غوغا كلثوم تو ز بابا

از قبر بي نشانت گيرد نشانه برگرد

تا ميدهم حسن را دلجويي از غم تو

گيرد حسينت از من مادر بهانه برگرد