به  رویم  آسمانی  ر ا پُر  از  آوار    آوردی

           تو حتماً از قناری ها شنیدی طعم آزادی

           برای من قفس ها را چه بی آزار آوردی

                ضمیر شعرهای من پُر از تو بود و از تو پُر

                ببین  با  رفتنت  غم  را  ضمیر  یار آوردی

                        منم  زندانی  اسمت  , بدون هیچ سلولی

                        نمی دانی که بی حاصل , برایم خار آوردی

                                    به  دنبال رد  پایت عصا  ساییده ام  اما

                                    به  جای گرمی دستت عصا انگار آوردی

                                       بدون شانه ات امشب هوای گریه می آید

                                         برای   رفع   تنهایی   کمی  دیوار   آوردی

ترانه اي رو كه برات گفته بودم   فروختمش

با پول اون نخ خريدم زخم دلم رو دوختمش

                   همسفر  شعر  و  جنون  عاشق ترين  عالمم

                   تو عشقتو از من بگير من واسه تو خيلي كمم

بين   من  و  تو  فاصله س  يك  دَر  سرد   آهني

من كه كليدي ندارم تو واسه چي در مي زني؟؟

                     اين  دَر سرد لعنتي شايد نخواد كه وا بشه

                     قلبتو  بردار و برو قطار داره سوت مي كشه

خورشیدِ  پشتِ  پنجره‌ی  پلک‌های   من
          من خسته‌ام! طلوع کن امشب برای من

می‌ریزم  آن‌ چه  هست برایم  به پای تو
          حالا  بریز  هستی  خود  را به  پای من

        وقتی تو دل‌خوشی، همه‌ی شهر دل‌   خوشند
            خوش باش هم به جای خودت هم به جای من

                 تو  انعکاسِ  من  شده‌ای ... کوه‌ها   هنوز
                            تکرار   می‌کنند    تو   را  در  صدای   من

 آهسته‌تر! که عشق تو جُرم است، هیچ‌کس
      در    شهر  نیست   باخبر    از  ماجرای  من

شاید  که  ای  غریبه  تو  همزاد  با   منی
     من...تو...چه‌قدر مثل تو هستم! خدای من

خداحافظ...

آخرین کلامی که از تو شنیدم

و باز قصه‌ی تلخ جاده و آن راه بلند...

که تو را از خلوت من می ربود

آسمان می گریست

شیشه ها می گریستند

و من مبهوت رفتنت

در پس شیشه های مه آلود

بغض دردناکم را بلعیدم

دیوانه وار خندیدم

و تو را بدرقه کردم...

بی تو خنده قدغن شد

              رفتی  و  هق هق  گریه

              از تو تنها سهم من  شد

 رفتی  و بی تو  بریدم

 از  همه  عالم   و  آدم

               باقی  عمرم  و بی تو

               من   به  باد گریه دادم

 رفتی   و  گرفتش   از من

 رفتنت هر چی که داشتم

      کاشکی     بودی   وقت    گریه 

      سر  رو شونه هات  می ذاشتم

 حالا نیستی که ببینی

بی تو سرده   روزگارم

              مثل محکوم به گریه

              حق خندیدن  ندارم

 بی تو مثل یه غریبه

 میون این همه آدم

                 مُردم  از درد غریبی

                نرسیدی تو به دادم

نازنین   درد    تو    از  من

 همه ی سهم من این بود

           پُشت  خنده های با تو

          بی تو گریه در کمین بود

    دو   دل   شکسته ی در  انزوا  به هم برسند

ضریح    و   نذر   رها  کن  ، بعید   می دانم

    دو   دست   دور   به  زور  دعا به هم برسند

کدام   دست   رسیده  به  دست دلخواهش

    که  دست های  پر از  زخم ما به هم برسند

شکوه  عشق  به  زیر   سؤال  خواهد رفت

    وگر نه  می شود آسان  دوتا  به هم برسند

فلک  نجیب  نشسته است وموذیانه به فکر

    که پیش چشم من آن دو چرا به هم برسند

نشانی    ده     بالا    به    یادمان    باشد

    مگر  دو  دور  در  آن  دورها  به  هم برسند

ای  پُر  از  عاطفه  در  قحط  محبت  با من

 کاش می شد بگشایی سر صحبت با من

هیچ کس نیست که تقسیم شود در اینجا

درد  تنهایی  و  بی برگی  و غربت  با من

از   خروشانی    امواج   نگاهت  دیریست

باد  نگشوده  لبش  را  به  حکایت  با  من

خواستم  پر  بزنم  با  تو  به  معراج  خیال

آسمان  دور  شد از روی  حسادت  با من

بعد  از  این شور  غزلهای شکوفا  با   تو

بعد از  این مرثیه و غربت و حسرت با من

گرچه کوچیدی از این باغ ولی خواهد ماند

داغ  چشمان  تو  تا   روز  قیامت  با   من

که   تو    رفتی   و  دلم  ثانیه ای  بند  نشد

           لب     تو   میوه ی    ممنوع    ،   ولی  لبهایم

           هر چه از  طعم  لب سرخ  تو  دل  کند  ، نشد

با  چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس ، هیچ کسی هم به تو مانند نشد

           هر  کسی  در  دل  من  جای  خودش  را دارد

          جانشین   تو    در   این   سینه   خداوند  نشد

خواستند   از   تو  بگویند  شبی  شاعر ها

عاقبت  با  قلم  شرم  نوشتند:    "نشـــد"

مانند  شب   به    روز   سیاهم     نشانده اند

گِرد    خبر    نمی رسد     از     کاروان     راز

شد   روز ها   که  بر  سر   راهم   نشانده اند

در   مرگِ    آرزو    نفسی    سرد    می زنم

چون   باد    در  شکنجه ی  آهم   نشانده اند

غافل    گذشت    قافله   شادی   از    سرم

آن   یوسفم  که  در   دل   چاهم  نشانده اند

هر   روز    شیونی ست   ز  غمخانه ام بلند

در   خون    صد    امیدِ   تباهم    نشانده اند

از    پستی    و   بلندی   طالع  چو   گردباد

گاهم    به   اوج  برده   و  گاهم  نشانده اند

از   بیم   خوی   نازک    تو    دم   نمی زنم

آیینه    در    برابر      آهم         نشانده اند

شرمم    زند   به   بزم  تو  راه  نظر   هنوز

صد  دزد   در    کمین   نگاهم   نشانده اند

در  ماتم   دو روزه ی  هستی  به باغ  دهر

تنها شقایق نیست ، مرا  هم   نشانده اند

در   من  هزار چشم  نهان   گریه می کنند

     نفرین   به   شعر هایم  اگر  چشمهای  تو

     اینگونه    از   شنیدنشان    گریه  می کنند

          شاید      که     آگهند    ز     پایان   ماجرا

          شاید    برای    هر   دومان  گریه می کنند

               بانوی    من    ،    چگونه  تسلایتان   دهم

               چون   چشم های   باورتان  گریه می کنند

                     وقتی تو گریه می کنی ، ای عشق در دلم

                      انگار  که   ابرهای   جهان  گریه  می کنند

                             انگار      عاشقانه ترین      خاطرات    من

                             همراه  با   تو ،  مویه کنان  گریه  می کنند

                                    حس می کنم که گریه فقط گریه تو نیست

                                    همراه  تو  زمین  و  زمان  گریه   می کنند

لحظه ها ، ثانيه ها ، بي تو سرکردن ها

کاش ميدانستي

کاش ميدانستم که اگر باز بگويم با تو

از تو چه پاسخ دارم

کاش ميدانستي که به اندازه اين فاصله ها

من از اين فاصله ها بيزارم

کاش ميدانستم که چه در سر داري

کاش میدانستم

چه بگويم با تو ؟چه بگویم از تو؟به که گویم جز تو؟

تو که هر قصه من میدانی! تو که از احوال پریشان من باخبری

نشنیدی که گفت ؟ که چه کردشمع با پروانه

نه............... از ان هم بد تر

مست خوابند همه همه لب تر کرده ز پيمانه شب

اين همه مست کجا هوش شنيدن دارد

من در اين خلوت تاريک در اين بند اطاق

اين همه ديوار کجا گوش شنيدن دارد

باکه گویم از تو؟کاش میدانستی

  گريه ي بيوقفه من  تو  اون روزاي کاغذي

   قول داده بوديم ما به هم که تن نديم به روزگار

              چه بي دوم بود قول ما جدا شديم آخر کار

                    تو حسرت نبودنت من  با  خيالتم خوشم

                         با  رفتن  از  اين  ديار  آرزوهام  ميکُشم

                            کوله بارم  پُر حسرت تو  دلم گداي  درده

                               فصل   آوارگي تنها   تو خيابوني که  سرده

                                      تا خيالت به سرم مي زنه گريه م ميگيره

                                               آروم آروم دل تنگم داره بي تو ميميره

گل مغرور  قشنگم  من فراموشت    نکردم

بي تو اينجارو نمي خوام ميرمُ بر نمي گردم

آنان       كه     زبان      دَرد       را        مي فهمند

سنگيني    آه       سرد       را            مي فهمند

آنجا     كه     صدا    در     انجماد     قفس     است

فرياد          نگاه         مَرد       را         مي فهمند

آنان       كه      چو     من      مُدام    در    باختنند

ناسازي     نقش     و      نَرد      را      مي فهمند

جمعي  كه    به    جز   خزانشان     فصلي  نيست

زيبايي       رنگ        زرد         را         مي فهمند

در       محضر      غم     ،    سپر        نينداختگان

با      دست       تُهي     ،  نبرد    را    مي فهمند

افسرده      دلان ِ       نشسته       در    فراق   يار

حال     من      غم        نورد      را       مي فهمند

حضور    غم     چنان    كرده     با    دلم    كه   دگر

به    هيچ    حال    ،    نشان    هوس    نمي فهمد

به    جان   رسيدم  و   اين   روزگار      زشت    آيين

شب     سياه    مرا   ،     يك   نفس     نمي فهمد

ولي   انگار  سكوت  تلخ مرا   هيچ كس    نمي بيند

و     صداي    خستگي ام    را   قفس    نمي فهمد

آري  به   شهر   مردم   بي درد  و   بي خيال   تنها

زبان ز شكوه فرو بند ، هيچ كس  تو  را   نمي فهمد

رفتي   و    با   رفتنت    مرگم    ميسر   شده    است

پنجره   از    بارش    چشمان   من    تر    شده  است

رفتي    و    با     زورقي    از  خاطرات   سبز   خويش

آبروي     چشمهايم   ،   نذر   غم ها    شده    است

مثل    عُمر   من    گذشت   از   اين    حوالي   آفتاب

ارتفاع    روز     من     با    شب   برابر    شده  است

تا    از    آن     سوي     سفر   آيي   به   ديدار  دلم

بي تو    عُمر    آفتاب    صبر  من  سَر  شده   است

رفتي      و    رسيد   پاييز      تنهاييم     ز        راه

لاله ي   لبخند  من  از  گريه   ،   پَرپَر   شده  است

دارم  اينك  در  خودم حس مي كنم  اي  خوب   من

عُمر   من  از   لاله هاي   باغ  كمتر   شده    است

ميگن  كه  پُشت  اين  نفس ،  يه    باغ  سبز  خوشكله !

قصه   رُ   باور  مي كنم   ،  اگر  چه    خيلي     سخته !

دلم  خوشه  كه  توي  باغ ، نشستي   پاي  يه  درخت !

منتظر   مني      هنوز   ،   دُختر   ناز     تيره      بخت !

دلم    خوشه   كه   لااقل   ،   تنهاييمون   مال    همه !

خنده هامون  بغل بغل  ،  گريه هامون    خيلي    كمه !

خواب    هميشگي    من ،

شروع   بيداري   تو!

بيا !  دلم  خسته  شد  از ،

خواباي  تكراري  تو!

اما    اگه    چشماي    تو   ،   مُنتظر  من     نباشه ،

اگه   دوباره   سهم   من  ،  گريه ي  بي صدا  باشه ،

اون  باغ  سبزُ نمي خوام ، بي تو  برام  خيلي  كمه !

بدون   تو   حتا   بهشت    ،   برام    مثه    جهنمه !

اگه  تو  اونجا  نباشي  ،  باز  مي رسم  اول   سطر،

اول   سطر  اسم  تو   ،  دختر     ناز   تيره    بخت !

اشك   نذر   بي كسي هاي  منست

شب   پُر  از   دلواپسي هاي   منست

            شب  به  شلاق  نيازم  مي كشد       

              اشك  در    آيينه   نازم    مي كشد

               مي چكد  از چشم  من  هر شب  به  ناز

                اشك    من   اين    شعر   بي وزن    دراز

                               يك  نفر هر شب  صدايم  مي كند

                               بعد    در   غم ها   رهايم    مي كند

                               اين  كه  مي گريد  به  ره رود منست

                               دشت    ،    چشمان     مه آلود   منست

                                             مي كند  يك شب  ز جا  بنياد  من

                                             عاقبت  اين  اشك   طوفان   زاد  من

دل من هرزه نـبـود...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا

معـلـوم است ، به در خانه تو!

که تو هر روز از آن می گـذری.

گاهگاهي كه دلم مي گيرد

پيش خود مي گويم

آن كه جانم را سوخت

ياد مي آرد از اين بنده هنوز

 
سخت جاني را ببين

كه نمردم از هجر

مرگ صد بار به از

 
بي تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مُرد

چون نمردم هستم

پيش چشمان تو شرمنده هنوز

گرچه از فرط غرور

 
بعد تو ليك پس از آنهمه سال

كس نديده به لبم خنده هنوز

گفته بودند كه از دل برود يار چو از ديده برفت

سالها هست كه از ديده من رفتي ليك

دلم از مهر تو آكنده هنوز

دفتر عمر مرا

دست ايام ورقها زده است

زير بار غم عشق

قامتم خم شد و پشتم بشكست

در خيالم اما

همچنان روز نخست

تويي آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق

دل من بردي و با دست تهي

منم آن عاشق بازنده هنوز

حالا   نشستم    یه    گوشه   دارم    ستاره        می شمارم

اگر    بهت     گفته    بودم     حالا     تو    مال   من      بودی

من  تو    خیال     تو    بودم     تو       تو  خیال    من    بودی

کاش       که    میون   من  و  تو    تو     اون   روزا  حصار نبود

هیچی     میونمون     به        جز     دلای      بی قرار     نبود

انگار   که    تقدیر   نمی خواست    تو    در   کنار   من  باشی

منم     بهار     تو     باشم   تو      هم    بهار   من      باشی

یه     خلوت    ساکت     و    سرد    انگار  اسیرمون      شده

نمی شه    فکر    دیگه    کرد    ما   خیلی   دیرمون      شده

تو     رفتی      و     حالا     دیگه     اونور     دنیا        خونته

انگار    نه     انگار    که     کسی     اینور      آب       دیوونته

تقصیر     هر     دومون    بوده   ما عشقو نشناخته      بودیم

فقط    یه    قصر   کاغذی    تو    رویامون    ساخته      بودیم

باید    یکی     از   ما    دو   تا   غرورو  ميگذاشت    زیر     پا

آروم   به   اون   یکی   می گفت   یه  عاشق واقعی     باش

جدایی    دستای      ما     یه    اتفاق      ساده        نیست

سواره    هرگز    با    خبر        از    قصه ی     پیاده   نیست

توی     مسیر    عاشقی     باید      هوای      دلو     داشت

حرف     دلو     عین   قسم     رو     طاقی چشما    گذاشت

حالا     که     من    تنها    شدم     قدر  چشاتو     می دونم

ولی   نمی شه   کاری    کرد    همیشه      تنها    می مونم

کاش     توی    دنیا     هیچ    کس       قربونی  غرور    نشه

راه  دو  تا    پرنده    کاش    هیچ  روزی    از    هم  دور  نشه

تنهايي    تلخ   مرا    هيچ كس    نمي فهمد

صداي   خستگي ام   را    قفس   نمي فهمد

حضور  درد  چنان  كرده  با  دلم  كه   دگر

به   هيچ   حال  ،  نشان   هوس   نمي فهمد

به  جان  رسيدم  و اين  روزگار زشت  آيين

شب    سياه   مرا   ،  يك   نفس   نمي فهمد

به   شهر  مردم  بي درد  و  بي خيال ،( تنها)

زبان  ز  شكوه  فروبند ، هيچ  كس ..........

               نمي فهمد

باز    امشب   در   دلم    فریادهاست

خاطر ، عطرآگین  ز  یادِ   یاسهاست

امشب     از   شیرینی    رؤیای    او

دل      تماشاخانه ی      فرهادهاست

        دلبری    با   ناز    می خواند     مرا  

        تا     جنون آباد     می راند       مرا

        لحظه ای  از  دور می خندد  به   من

        آتشی    بر    جای   می ماند  ،  مرا 

               چشم   جادویی    نگاهم     می کند

               دست   گرمی   می نوازد   شانه ام

               می بَرم  دستی  که  بر  دستش  نَهم

               می گریزد  ،   می کند     دیوانه ام

                      سایه ای    از   دور   می آید   به  پیش

                      لرزه    بر   تَن    اُفتد    از   لرزیدنش

                      گُل به دستی، چون گُل از  ره  می رسد

                      می تپد    در    سینه    دل   از  دیدنش

                                در   نگاهش    گُفتنی ها   خُفته  است

                                بَر      لبش     هزاران      آرزوست

                                گر  چه  خاموش  از  کنارم  می رود

                                با  نگاهی  با   من  او  در گفتگوست

                                        پُشت  سر  ، آری  صدای   پای   اوست

                                        نرم نرمَک    رو  به   سویش   می کنم

                                        بار     دیگر    می گریزد     از    بَرَم

                                        بار      دیگر      آرزویش      می کنم

بیقرارم     من    قرارم      را   کجا   پیدا   کنم

شب   نصیبم   روزگارم   را     کجا   پیدا   کنم

                من   که  در  این  شهر  حتی  خود  را  گم  کرده ام

                شمع    بَزم      شام    تارم   را    کجا     پیدا  کنم

                                   زیر   سقف   آسمانی  خالی   از  خورشید  و ماه

                                   مانده ام     لیل   و    نهارم    را   کجا  پیدا   کنم

                                               فصل   یخبندان  ندارد   قصد   کوچ   از  خاطرم

                                               مُنجمد    گشتم    بهارم    را    کجا    پیدا     کنم

                                   کاروان   درد    نقد   هستیم    با   خویش    بُرد

                                   رفته   بر   بادم    غبارم   را   کجا   پیدا    کنم

               بی پناهی    پای    در    بند     حصار     حسرتم

               دوستان    راه    فرارم    را    کجا     پیدا     کنم

آنکه   با   بشکستن   جام    دلم    جاری   نمود

گریه ی    بی اختیارم     را    کجا   پیدا    کنم

من   پُر   از     اندیشه های       پَرپَرم

خیمه ام    را   در   خزان    می گسترم

رفته   است   از   این   حوالی    آفتاب

ابر      دارد         آسمان         باورم

در   نهان  از  درد  می پیچم    به   خود

آتشی     در     زیر    یک     خاکسترم

آه   شبهایی   که   می خوابم  به   بغض

 پُر   شود   از   بوی    باران    بسترم

اشک  خون  در  دامنم   گُل   کرده  باز

لاله    در   چشمان    خود   می پَرورم

اشتیاق     پَر    کشیدن    رفته    است

از    خیال    زخمی     بال   و    پَرم